سلام به طرفداران بزرگترین شاعر این سرزمین.کسی که اکثر شعرای آزاد اندیش و پارسی گو بر سر خوان ادب او نشستند.
کسی که اگر نبود همت والاای او چه بسا ایرانی نیز مانند مصری و آفریقایی به زبان عربی صحبت میکرد .چه زیبا گفته است فردوسی بزرگ:

بسی رنج بردم در این سال سی
عجم زنده کردم بدین پارسی

حال مرسوم شده هر کسی میخواهد از شعر و شاعری سخن بگوید دیوان حافظ را باز کرده تفالی میزند و چند بیت میخواند و بس.
چرا شاهنامه در گوشه ی کتابخانه ها خاک میخورد؟ و سنت زیبای شاهنامه خوانی به دست فراموشی سپرده شده؟

ستایش کنم ایزد پاک را
که گویا و بینا کند خاک را

به موری دهد مالش نره شیر
کند پشه بر پیل جنگی دلیر

جهان را بلندی و پستی توای
ندانم چه ای آنچه هستی تویی

به امید روزی که ایرانی به سربلندی و افتخارات گذشته دست یابد:


که گردون نگردد مگر بر بهی
به ما بازگردد کلاه مهی

دوستان عزیز بیایید در خور توانمان. این صفحه ها را به اشعار زیبای استاد سخن پارسی بیاراییم:

ز روز گذر کردن اندیشه کن
پرستیدن دادگر پیشه کن

به نیکی گرای و میازار کس
ره رستگاری همین است و بس

منه هیچ دل بر جهنده جهان
که با تو نماند همی جاودان